Brief van Jannie aan 

Daisy 

                                                                                                                                         Naarden 21~08~2002

 

Lieve Daisy,

23 november 2000, de zwartste dag uit ons leven. Dat is de dag waarop jij zo plotseling overleed aan hersenvliesontsteking. Dertien jaar oud een gezonde Hollandse meid. Jouw leven begon net en door een  sluipmoordenaar  mag jij geen toekomst meer hebben.

 Lieve Daisy, zo machteloos stonden papa en mama te kijken naar de artsen die er echt alles aan deden om jouw te redden. Maar het mocht niet zo zijn, de artsen stonden er verslagen bij.Twee uur eerder was je nog grapjes met ze aan het maken, en nog zo aanspreekbaar dat er werd gezegd dat we er op tijd bij waren. Maar een paar uur later was je hersendood.

Totaal verdoofd hebben we bij je bed gestaan toen de artsen de apparatuur die jouw kunstmatig in leven hield  beëindigde. Daar lag je dan zo stil en zo mooi alsof je lekker lag te slapen. Onze vrolijke meid voorgoed weg, het is niet te begrijpen. En nu, bijna twee jaar later begrijpen we het nog steeds  niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Door een bacterie die je niet eens met je blote oog kan zien is jouw leven voorbij.

 En hoe we verder gaan, lieve schat, leven is overleven geworden de glans is eruit. Het positieve in ons leven is nu nog je broertje Rick. Daar doe je alles voor je gaat met hem  naar het strand of zwembad hoeveel pijn het ons ook doet. Voor je zelf verwacht je niet zoveel meer.  Je laat elke dag maar op je afkomen en soms weet je s avonds niet meer wat je overdag gedaan hebt.

 Het eerste jaar ben ik gaan  schilderen, dit was toen een  goede ontspanning. Hoe gek het ook klinkt mijn geest kwam hierdoor tot rust en verder blijf je zoeken, lieve Dais. Je bent compleet ontspoord en weet niet meer welke kant je opmoet. En zo leef je elke dag met zoveel verlangen en pijn dat je soms wel eens denkt lieve Dais, mama komt  nu naar je toe, dit is niet meer te verdragen.

 Maar als mama dan naar Rick kijkt, waar mama ook heel veel van houd dan spreek ik mij zelf maar weer toe; van kom op kijk eens naar wat je nog hebt, voor hem moet je sterk blijven. Wat mamma ook wel eens doet is het haarlokje van jou dicht tegen mij aanhouden en dan is het net of je er weer bent.

Dertien jaar hebben we van je mogen genieten je werd al een echte jonge dame. De laatste drie weken van je veel te korte leventje was je verliefd geworden. Je straalde het uit lieve schat. Een leuke jongen zei mama en dan keek je zo trots. De dag voordat je overleed zij je tegen mama mam; als ik zestien ben dan koop ik een scooter. 14 mei 2003 zou je zestien geworden zijn nou reken er maar op dat wij voor jou een miniatuur scootertje gaan kopen en dat komt dan in jouw tuintje te staan.

 Om te functioneren blokkeer ik mij zelf en dat wil ook wel eens helpen. Gewoon doorgaan, totdat ik  weer hoofdpijn krijg. En dan ga ik naar je kamer en laat mij helemaal gaan, daarna kan mama er weer even tegen. We hebben wel gehoord dat die intense pijn milder zal worden, dat je met het verlies beter leert omgaan, nou dat hopen we dan maar.

 Verder zijn we toch nog bezig om de keuken te verbouwen Dais, weet je nog hoe vaak we het daar over gehad hebben als we met zijn vieren aan het eten waren. Ook jij vond het leuk om mee te praten en plannetjes te maken over waar dan de tafel kwam te staan en waar dan de deur moest komen.

 Gelukkig hebben we hele lieve familie en vrienden om ons heen die ons door dik en dun steunen. Rick zit nu in groep acht het laatste jaar en dan neemt ook hij afscheid van de basis school. Het is als de dag van gisteren, mama ziet je nog staan toen juf Karin jou een kaartje gaf waarop stond, lieve Daisy, sportief en creatief ben je maar ook behulpzaam en betrouwbaar. Bouwstenen voor een goede toekomst.

 Behulpzaam was je zeker naar Kim je hartsvriendin die haar vader verloor aan een hersenbloeding. Wat was mama trots op jou hoe jij Kim opving. Een goede toekomst is jou ontnomen door een rot bacterie. Anderhalf jaar later moesten wij jou wegbrengen naar een plekje vlak bij Bert vader van Kim.

 Maar Daisy waar ben jij nu??? Mama kan en wil gewoon niet geloven dat dit het einde voor jou is. Als ik dan ook weer ga twijfelen of er iets is na dit leven dan denk ik maar aan al die bijzondere tekens die wij van jouw hebben gekregen na dat je voor altijd bij ons wegging.

  In de eerste plaats de oranje vlinder die jij spaarde. Twee maanden na jouw overlijden ging mama overstuur naar je tuintje toe, snikkend knielde ik neer om wierook aan te steken de geur die jij altijd zo lekker vond. Ineens fladderde er iets langs mijn gezicht en ging op mijn fietsmand zitten.

 Ik begreep niet wat het was en liep er naar toe, het leek op een blaadje een vlinder daar denk je niet aan het was hartje winter. Dus mama ging weer verder met het netjes maken van je tuintje. Daarna wilde mama naar huis en keek nog even naar de fietsmand en het zat er nog steeds. En toen zag ik dat het een oranje vlinder was. Er ging een gevoel van blijheid door mij heen en ik zei heel spontaan dank je wel Dais. Dit had mama net even nodig jammer dat papa en Rick dit niet kunnen zien. Na een eindje fietsen kwam ik thuis en zag dat de vlinder nog steeds op de fietsmand zat. Mama riep papa en Rick en die waren ook erg verbaasd.

Later op die avond zat de oranje vlinder er nog steeds, tegen twaalf uur pakte papa het vlindertje op en nam het mee naar binnen. Het bleef op papa zijn hand zitten met gespreide vleugels.

Mama zei tegen papa, ach breng hem nu maar weer naar buiten en papa loopt naar buiten wil het op de fietsmand zetten en toen vloog hij weg. Toeval? , Misschien.

 De vrienden aan wie ik dit verhaal vertel, zijn ontroerd en zeggen dan; dit heeft Daisy gedaan om jullie te laten weten dat het goed met haar gaat en om jullie kracht te geven om door te gaan.  Ook de dag na jouw overlijden  gebeurde er iets dat ons allen heeft aangegrepen. Voor ons huis stond een dubbele regenboog, en op dat zelfde moment ging jouw school en de school van Rick uit. Iedereen zei Daisy groet ons. Ik wist me te herinneren dat je een tekening had gemaakt in groep 6 met een regenboog. Monique en Tineke zijn naar je kamer gegaan om deze tekening te halen. Op deze tekening heb je, je aller ergste nachtmerrie en je mooiste droom getekend.

Je nachtmerrie was ‘’ Hulp roepen en geen stem meer hebben’’ en je aller mooiste droom was ‘’ Als een engel langs de regenboog naar je ome Wim, opa Nico en je katje Mini’’

Toeval? , Misschien.

 Daarna zijn er ook veel dingen gebeurd die zo toevallig waren, dat wij wel denken dat jij lieve Dais ons kracht geeft om door te gaan. Of een ander er nou wel of niet in gelooft, dat doet er niet zoveel toe.

Wat wij voelen met ons hart en zien met onze ogen dat is onze waarheid en dat is het belangrijkst.

En verder zal  Daisy in vele harten doorleven bij heel veel mensen en kinderen en aan ieder die wij dit verhaal verteld hebben zodra er een regenboog aan de hemel staat of ze zien een oranje vlinder zullen ze altijd denken aan onze mooie lieve meid en heel zachtjes zullen ze zeggen; hoi Lieve Dais je bent er weer.

 

Mama houdt er nu mee op. Ik besluit deze brief met de woordjes die ik altijd tegen je zij als je avonds in je bedje lag: ‘’ I LOVE YOU en welterusten, dag schat ‘’.  

Mama

 

PS:

Toeval?

Toeval is het woord dat god gebruikt als hij incognito wil blijven.

( Albert  Schweitzer )

 

Home     Volgende